De webredactie heeft onderstaand verslag van de wedstrijd van Huizen 1 tegen Fortissimo 1 mogen ontvangen. Hierbij willen wij de auteur van harte bedanken voor zijn bijdrage.

Lezers, u kent mij niet en ik u niet, hooguit van gezicht, misschien heeft u mij weleens gezien, maar wist u en weet u nu nog niet wie ik ben. Dat houden wij zo, wat ik wel kan vertellen dat ik een oud korfballer ben die regelmatig bij de diverse verenigingen gaat kijken, zo ook bij Huizen 1.

Zo was ik ook zaterdag 3 december bij de wedstrijd Huizen 1 – Fortissimo 1. Bij het voorstellen van de spelers werd al aangegeven dat het weleens een leuke, pittige wedstrijd zou kunnen worden. Nu, de speaker heeft niets te veel gezegd, het was leuk en het was af en toe pittig. De hoofdrol werd echter naarmate de wedstrijd vorderde steeds meer vervuld door de scheidsrechter. 

Al in de eerste minuten van de wedstrijd werd het duidelijk dat in deze strijd het fysiek wat meer werd ingebracht. Vooral van de kant van Fortissimo was het vanaf het eerste fluitsignaal raak. Ik mag dat wel, lekker strijden met alles wat je hebt zonder dat het gemeen wordt. Was vroeger ook mijn stijl. Gaan voor de overwinning.

Fortissimo ging goed van start, en vrijwel direct in hun 1e aanval wisten zij te scoren.
Maar Huizen liet niet al te lang op zich wachten en bracht de stand snel gelijk.
Gedurende de 1e 20 minuten was het toch steeds Fortissimo die telkens weer de leiding nam, maar echt weglopen konden ze niet. Verder als twee doelpunten konden ze niet uitlopen. En zoals ik wel vaker heb gezien, duurde het bij Huizen even maar langzaam maar zeker kregen ze meer grip op het spel en namen uiteindelijk het scoreverloop in eigen hand.
Wat ik echter ook vaker gezien heb is dat Huizen dan al snel dacht “we zijn er”en vervolgens de wedstrijd weer uit handen gaven.
Het scoreverloop ging lekker heen en weer, het rollebollen over de grond ook. En steeds weer de zelfde twee koppels probeerde elkaar het lopen, scoren en vangen onmogelijk te maken. Geeft wel jeu aan de wedstrijd, jezelf helemaal vastlopen, verontwaardigd worden, vallen en daardoor soms de bal mee krijgen. 

Bij het bereiken van de rust had Huizen drie punten voorsprong. Mooi, maar drie punten zegt in het korfbal zo weinig. Dit bleek ook wel na de rust, waar het Fortissimo in een poep en een scheet gelukte om de achterstand terug te brengen naar één doelpunt. Dit was echt een dergelijk periode die je bij Huizen 1 vaker in een wedstrijd ziet, zoals ik al eerder aangaf. Een totale in éénzakking. Telkens als het een tegenstander lukt om of uit te lopen of in te lopen gaan bij een aantal spelers van Huizen de schouders omlaag en het hoofd er tussen. Deze keer gelukkig herpakte het team zich op tijd en bouwde de voorsprong weer uit naar drie en zelfs vier doelpunten. Mooi om te zien was dat in beide vakken één van de dames het heft in handen nam, in het ene vak was het vaak Marleen Honing en in het andere vak Sabine Veen die aan het organiseren waren. Duidelijk aangaven wat ze wilde en van welke kant, diverse malen leverde dit een doelpunt op.
Maar tegen het eind van de wedstrijd werd het toch echt nog even spannend. Fortissimo kreeg wat meer grip op het spel en scoorde achter elkaar, met nog ca. en minuut te gaan had Huizen nog maar één doelpunt voorsprong, waarbij de laatste minuut dan ook nog langer duurde dan  zestig seconden -  omdat de scheidsrechter er wat laat achter kwam dat de klok de laatste minuut aangaf – wat de spanning wel ten goede kwam. 

In het beeld van deze wedstrijd was dat niet gek. Lang had de scheidsrechter het redelijk in de hand en zag hij veel, het was opvallend hoe vaak hij floot voor overtredingen die vooral daar gebeurde waar de bal niet was, hij strooide dan ook met strafworpen - Hij was wel consequent, kende beide ploegen strafworpen toe die geen strafworp waren en onthield beide ploegen strafworpen wat juist wel strafworpen waren. Het nemen van strafworpen ging Huizen gelukkig heel wat beter af als Fortissimo – van de vijf genomen strafworpen door één en dezelfde heer scoorde hij er welgeteld één. Zelfs een supporter van Fortissimo vroeg zich vertwijfeld af hoe lang hij het mocht blijven proberen.

Maar uiteindelijk kwam hij zo in zijn element dat hij zijn eigen wedstrijd ging spelen en floot voor dingen die alleen hij zag en die er misschien niet waren, in ieder geval het meeste publiek zag ze niet en aan de reacties te zien de spelers ook niet. En zo zag de scheidsrechter ook niet dat de laatste minuut al was ingegaan.
Al met al een leuke wedstrijd om te zien met een verdiende overwinning voor uw 1e team.

Een anonieme toeschouwer.